Kral Çıplak..!

Bir varmış, bir yokmuş… Uzak diyarlarda bereketli topraklarda bir kral yaşarmış. Kendini çok akıllı sanan, giyimine kuşamına çok düşkün olan; o kadar kibirli, o kadar kendini beğenmiş bir hükümdarmış ki, sürekli aynada kendine bakar, ne istiyorsa onu yapar, halka da istediklerine ses çıkarmasınlar diye baskı yaparmış.

Bu sırada çok defa hata yapar, ama baskıcı tutumundan dolayı halk gerçekleri söylemeye korkarmış…

Günlerden bir gün, komşu ülkenin kralının ziyaret edeceğini duymuş. Kendisinden hiç hoşlanmazmış, onla ilgili hoş olmayan düşünceler taşırmış.

- “Fırsat bu fırsat, en şık ben olmalıyım.” diye düşünmüş ve terzi aratmaya başlamış.

Demiş ki yaverlerine;

- “Dünya’nın her yerine habercilerimi gönderin, bir terzi bulun bana, dünyanın en güzel elbisesini dikecek terziyi!”

Bir sürü terzi gelmiş, lakin hiçbirisini beğenmemiş. Sonra bir gün o dönemde ki çok güçlü yabancı bir kral kendi terzisini yollamış krala ve bu gönderilen terzi demiş ki;

- “Öyle güzel bir kumaşım var ki, öyle şık olacaksınız ki, kimse sizden gözünü alamayacak. Herkes sizi konuşacak, çok güçlü gözükeceksiniz. Ve sizden önce hiç kimsede olmayacak bu giysi.”

Kral çok şaşırmış, hemen kabul etmiş.

Ama terzi eklemiş;

- “Tek koşulum var, ben dikerken karışmayın.”

Gel zaman git zaman, sonunda terzi bitirmiş ve giydirmiş kralı. Kral aynaya bakmış ve üzerinde hiç giysi olmadığını görmüş. Tam kızacakken terzi demiş ki terzi;

- “Sayın kralım, bu kumaşı sadece akıllılar görebilir.”

Kral’ın kibri Tabii bizim kral kibirli ya, aptal durumuna düşmemek için,

- “Çok güzel” demiş.

Etrafındakilere sormuş, elbette hepsi korktuğu için cesaret edememişler doğruyu söylemeye,

- “Çok güzel efendimiz”, “Harika oldunuz efendimiz” demişler.

Kral daha da böbürlenmiş doğal olarak… Ardından, büyük bir kendini beğenmişlikle çıkmış halkın arasına. Halk çok meraklı, çünkü duymuşlar sadece akıllıların görebileceği iddiasını. Halk, görünce şaşırmış, üzerinde hiç giysi yok…

Herkes görmüş, anlamış durumu, kralın nasıl kandırıldığını fark etmişler, ama korktukları için hiçbir şey söyleyememişler.

O anda bir “çocuk” atlamış meydanın ortasına, parmağıyla kralı işaret etmiş ve gülerek bağırmış;

- “Kral çıplak, kral çıplak.”

Bir anda halk, bu ilk sesle cesaretlenmiş ve kahkahalar atıp, hep bir ağızdan birlik içinde bağırmışlar;

- “Kral Çıplak!”

Bu seslere, kralın çevresindekiler de katılmış, korkuyu aşmışlar, zincirlerini kırmışlar ve hep bir ağızdan gerçeği söylemişler.

Kral çıplak…

En sonunda kral durumu geç de olsa böyle bir acı olayla anlamış ve çok utanmış….

Anlattığımız bu masal, edebiyat tarihinin en güçlü siyaset ve toplum eleştirilerinden biri olan Hans Christian Andersen’in "Kral Çıplak" yani “Kralın Yeni Giysileri” masalıdır. Bu masal, sadece çocuklara bir ders vermekle kalmaz; yüzlerce yıldır otoriter yönetimlerin, dalkavukluk işleyişinin ve toplumsal korku duvarlarının yapısını çıkaran evrensel bir siyaset felsefesinin bildirisi gibi olmuştur.

Masalın unsurlarını günümüz Türkiye gerçekliğiyle eşleştirdiğimizde ortaya çıkan görünüm şudur.

Masalda terzi, kralın kibrini ve çevresindekilerin makam kaygısını bildiği için elbiseyi bir "sadakat ve zeka" testine dönüştürür. Günümüz Türkiye’sinde de siyasal ve ekonomik krizlerin üzeri benzer bir sanal görüntü ile örtülüyor.

Enflasyon patlamış, mutfaklar yanıyor, hazinede büyük çaplı FON soygunları yapılıyor ama iktidar ve güdümlü medya halka görünmez bir "başarı masal" elbisesi dikiyor.

Yurttaşa, "Ekonomi çok iyi, şahlanıyoruz, bunu sadece hain olmayanlar görebilir" sanal görüntü dayatılıyor. Tıpkı masaldaki gibi; aksini söyleyenler anında "aptal",

Kralın çevresindeki yaverler ve bürokratlar gerçeği gördükleri halde koltuklarını kaybetmemek, gazaba uğramamak için "Harika oldunuz efendimiz" diye tempo tutuyorlar.

Bugün Türkiye’de denetimden sorumlu kurumların yani SPK, BDDK, Yargı üç maymunu oynaması tam olarak budur.

Muhalif belediye başkanlarına hayali suçlamalar uyduran ama milyarlık yolsuzlukları görmezden gelen havuz medyası, kralın çıplaklığını öven o korkak yaverlerin günümüzdeki karşılığıdır. Sabahın köründe ev basmalar, matbaada kitap toplatmalar, X hesaplarını kapatmalar; sırf birisi çıkıp "Kral Çıplak" demesin diye kurulan korku barikatlarıdır.

Masalın en can alıcı yeri, hiçbir çıkarı, koltuk kaygısı ve kaybedecek bir şeyi olmayan bir çocuğun çıkıp gerçeği haykırmasıdır. Zorla oluşturulan koşulların, korkunun ve dalkavukluğun ezberini bozan o ilk sestir çocuk.

Günümüz Türkiye’sinde o "çocuk" rolünü; tüm baskılara, tutuklama tehditlerine ve zindanlara rağmen kalemi kırılmayan namuslu gazeteciler, bağımsız bilim insanları ve sansüre direnen sosyal medya kullanıcıları üstleniyor.

İktidarın en çok korktuğu şey tam olarak budur. Korku duvarında açılacak küçücük bir gedik, ilk cesur ses! Çünkü çok iyi biliyorlar ki, o çocuk bir kez bağırdığında, arkasından tüm meydan kahkahalarla gerçeğe uyanacaktır.

Güç zehirlenmesine yakalananlar, toplumu sadece korkutarak sonsuza kadar yönetebileceklerini sanıyorlar. Ancak uluslararası piyasalarda patateslerin kokusu yayılmış, içeride mızrak çuvala sığmaz olmuştur. Türkiye’de korku duvarı şu an patlama noktasındadır. İlk cesur sesler duyulmaya başlanmıştır ve çok yakında, masaldaki gibi, zincirlerini kıran tüm halk hep bir ağızdan o kaçınılmaz gerçeği haykıracaktır.

Kral Çıplak!