Mustafa Kemal’i anmak… Ama asıl olan anlamak…

Önce Mustafa Kemal Atatürk’ün köylü bir kadınla yaşadığı öyküyü manevi kızı ve ilk Türk Kadın pilotu Sabiha Gökçen’den dinleyelim;

Gazi Mustafa Kemal, çiftliğinde dolaşıp hava alırken oldukça yaşlı bir kadına rastlar.

Attan inerek ihtiyar kadının yanına sokulur.

- Merhaba nine.

Kadın Ata'nın yüzüne bakarak hafif bir sesle;

- Merhaba der.

- Nereden gelip nereye gidiyorsun?

Kadın şöyle bir duralayıp;

- Neden sordun ki, buraların sahabisi misin? Yoksa bekçisi mi?

Paşa gülümser.

- Ne sahibiyim ne de bekçisiyim nine. Bu topraklar Türk milletinin malıdır. Buranın bekçisi de Türk milletinin kendisidir. Şimdi nereden gelip nereye gittiğini söyleyecek misin?

Kadın başını sallar

- Tabii söyleyeceğim, ben Sincan'ın köylerindenim bey, otun güç bittiği, atın geç yetiştiği, kavruk köylerinden birindenim. Bizim muhtar bana bilet aldı trene bindirdi, kodum Angara'ya geldim.

- Muhtar niçin Ankara'ya gönderdi seni?

- Gazi Paşamızı görmem için. Başını pek ağrıttım da... Benim iki oğlum da gâvur harbinde şehit düştü. Memleketi gâvurdan gurtaran kişiyi bir kez görmeden ölmeyim diye hep dua ettim durdum. Rüyalarıma girdi Gazi Paşa. Ben de gün demeyip muhtara anlatınca, o da bana bilet alıverip saldı Angara'ya, giceleyin geldimdi. Yolu neyi de bilemediğimden işte ağşamdan belli böyle kendimi ordan oraya vurup duruyom bey.

- Senin Gazi Paşa'dan bir isteğin mi var?

Kadının birden yüzü sertleşir.

- Tövbe de bey, tövbe de! O bizim vatanımızı düşmanın elinden gurtardı. Şehitlerimizin mezarlarını onlara çiğnetmedi daha ne isteyebilirim ondan? Onun sayesinde şimdi istediğimiz gibi yaşıyoz. Şunun bunun gâvurun köpeği olmaktan onun sayesinde kurtulmadık mı? Buralara bir defa yüzünü görmek, ona sağ ol paşam demek için düştüm. Onu görmeden ölürsem gözlerim açık gidecek. Sen efendi bir adama benziyon, bana bir yardım ediver de Gazi Paşa'yı bulacağım yeri deyiver.

Atatürk'ün gözleri dolu dolu olmuştu, çok duygulandığı her halinden belliydi. Bana dönerek;

- Görüyorsun ya Gökçen, işte bu bizim insanımızdır. Benim köylüm, benim vefalı Türk anamdır.

Attan indim. Yaşlı kadının elini tuttum anacığım dedim, sen gökte aradığını yerde buldun, rüyalarını süsleyen, seni buralara kadar koşturan Gazi Paşa yani Atatürk işte karşında duruyor.

Köylü kadın bu sözleri duyunca şaşkına döner. Elindeki değneği yere fırlatıp

Atatürk'ün ellerine sarılır heybesinden beze sarılmış bir köy peyniri çıkarır ve Atatürk'e uzatarak;

- Tek ineğimin sütünden kendi ellerimle yaptım Gazi Paşa, bunu sana hediye getirdim. Seversen gene yapıp getiririm.

Paşa hemen orada bezi açıp peyniri yer. Çok beğendiğini söyler.

Ve oradakilere şu emri verir;

-Bu anamızı alın burada iki gün konuk edin.

Sonra köyüne götürün. Giderken de kendisine üç inek verin benim armağanım olsun.

Bugün 10 Kasım 2026

Sonsuzluğa göç edişinin 88’nci yılında bir kez daha Atatürk’ü anacağız.

Anarken de yine;

“Atam sen rahat uyu… Emanetinin Bekçisiyiz !” diyeceğiz. Saygı duruşunda bulunacağız.

88 yıldır anıyoruz dünya durdukça da anacağız ancak Ata’mızı anladık mı anlayabildik mi?

Ya da anlamak için çaba gösterdik mi?

“Ben, manevi miras olarak hiçbir ayet, hiçbir dogma, hiçbir donmuş ve kalıplaşmış kural bırakmıyorum. Benim manevi mirasım ilim ve akıldır. Benden sonrakiler, bizim aşmak zorunda olduğumuz çetin ve köklü zorluklar karşısında, belki gayelere tamamen erişemediğimizi, fakat asla taviz vermediğimizi, akıl ve ilmi rehber edindiğimizi tasdik edeceklerdir. Benim Türk milleti için yapmak istediklerim ve başarmaya çalıştıklarım ortadadır. Benden sonra beni benimsemek isteyenler, bu temel eksen üzerinde akıl ve ilmin rehberliğini kabul ederlerse, manevi mirasçılarım olurlar.”

Anlamış olsaydık düşünen okuyan yazan insanlar zindanlara tıkılabilir miydi?

Yaşamını toplumsal gelişime adamış aydınlar bilinçli olarak etkisiz hale getirilebilir miydi?

Doğmalarla hurafelerle ülke yönetilir miydi?

Bu sorulara yanıt vermek yerine sessizce başımızı öne eğiyorsak hala umut var demektir.

Onun için de

Öncelikle kendimizle yüzleşmeliyiz.

Tüm benliğimiz ve içtenliğimizle bu sözlerin arkasında ne kadar durduğumuzu sorgulamalıyız. .

Atanın emaneti neydi?

1923 yılının 29 Ekim’in de ilan edilmiş ve sınırları misak-ı milli ile çevrilmiş laik, demokratik, tam bağımsız Türkiye Cumhuriyeti…

Ya şimdi ki durum?

Çevresinde ateşler yanıyor.

Yanan ateşler sınırlarımızı yakıyor.

Etnik gruplar ve fanatik dinciler ortalıkta cirit atıyor.

Ekonomik kuşatma kapitülasyonlardan beter.

Fon baronları eliyle hazine soyuluyor.

Geçenlerde bir arkadaşım şu saptamada bulundu:

“Atatürk ve silah arkadaşları demokrasiyi kucağımıza bırakıverdi.

Demokrasi için savaşmadık biz. Demokrasinin ne olduğunu anlamadık.

Onun için de kolay tüketiyoruz.”

Üzerinde önemle ve büyük bir ciddiyetle durulması gereken sözler.

Ben daha da ekleyeyim;

Laikliği özümseyemedik,

Bağımsızlığın ne demek olduğunu algılayamadık,

Hukukun üstünlüğünün ayırdına varamadık.

Aymazlık,

Vurdumduymazlık,

İdare-i maslahat,

Bilgisizlik,

Fikirsizlik bugünleri hazırladı.

Ayılmazsak, tehlikenin hala farkına varamazsak…

23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı da,

19 Mayıs Atatürk’ü Anma,Gençlik ve Spor Bayramı da

30 Ağustos Zafer Bayramı da

29 Ekim Cumhuriyet Bayramı da,

Atatürk’ü Anma Törenleri de günün anlam ve önemini belirten bir iki konuşma ile şiirlere kurban edilir.

Oysa,

Anmak yaşamakla hissetmekle anlam kazanıyor.

“Hazıra dağ dayanmıyor “demiş atalarımız.

Yaşamışlar söylemişler.

Biz de gördük hazıra dağ dayanmadığını..

Cumhuriyet numaralanıyor.

Laiklik sadece anayasada bir madde…

Bağımsızlık tehlikede…

Emperyalizm ve siyonizm sürekli güçleniyor.

Güçlendikçe yayılıyor.

Yayıldıkça saldırganlaşıyor.

Faturası acı…

Sonuçlarının daha da acı olmaması için

Bilmek ve bilinçlenmek zamanı…

Silkinme zamanı…

Güçlenme zamanı…

Aymazlıktan kurtulma zamanı…

Ulusal bilinç düzeyini geliştirmek ve sağlamlaştırmak şimdi her zamankinden daha çok gerekli ve önemli…

Son günlerde yaşananlar her Türkiye Cumhuriyeti Yurttaşı’nın yüreğinde fırtınalar estirmiyorsa eğer daha neyi bekliyoruz ki?

Godot’yu mu?

Yoksa sarı saçlı mavi gözlü dev adamı mı?

Boşuna beklemeyelim o bir daha gelmez Samsun’dan…