"Yandı’dır Aslında Ofsaytın Türkçesi"

Yandı’dır Aslında Ofsaytın Türkçesi

Yaşantımız,
çizgileri silik,
tribünleri suskun
sessiz bir maç aslında.
*
Tam gole giderken
bir çizgi,
bir anlık duruş,
Bir kol kalkar göğe—
ardından bir düdük çalar.
Ve o ses gelir:
“Bir adım erken…
Bir söz fazla…
Bir hamle eksik…
Ofsayt.”
*
Gidemezsin.
İçinde kalır.
*
Aslında “yandı”dır
ofsaytın Türkçesi.
Çocukluğumuzda oyunda
“yandın” dediler mi
kenara çıkardık.
*
Büyürsün.
Şimdi de çıkarıyor yine
kenara yaşam…
Aynı sesle yine:
“Ofsayt!”
*
Kenarda beklersin.
İçindeki istek
alev gibi.
İnat gibi.
Israr gibi.
Öfke gibi
yine kıvıl kıvıl yanar:
“Bir daha oyuna girsem…”
*
Belki bu kez… belki bu kez
gol olurum.
*
Golün sadece bir sayı değil,
içindeki tüm “belki”lerin,
yıllardır içinde tuttuğun düşlerin
kısacık bir anda varoluşu olduğunu
unutmadan.
*
Girersin yeniden oyuna.
Daha sert koşarsın.
Daha keskin bakarsın.
Daha doğru vurursun.
Yine o ses ünler:
“Ofsayt!”
*
Sorarsın umarsızca:
“Yine mi gol değil…
yine mi ofsayt?”
O an
bu oyunda çizgiyi senin geçmediğini;
yaşamın seni saha kenarında bıraktığını
anlarsın.
*
Gece olduğunda kendi kendine fısıldarsın:
“Bir kez… sadece bir kez gol olsaydım…
ama belki yarın olur.”
*
Ertesi gün,
parkın kıyısında buldular ölüsünü.
Yüzünde o tanıdık, ince gülümseme—
yıllardır sakladığı
o kırık “belki”nin telaşsız kabullenişi gibi;
kimseye göstermediği,
kendine bile unutturduğu bir huzur kırıntısı.
*
En başından beri
kimsenin izlemediği,
kimsenin bilmediği
siyah-beyaz, sessiz bir filmdi her şey.

Tanju Bağırgan