Tanju Bağırgan, spor bilimleri alanında yıllardır yazan, araştıran ve neredeyse her branşa dokunan eserleriyle tanınan bir akademisyen. "Yaşayan bir spor kütüphanesi" olarak bilinen Tanju Bağırgan'ın sosyal medya platformu Facebook'ta paylaştığı "Yandı’dır Aslında Ofsaytın Türkçesi" başlıklı şiiri dikkat çekti.
Yandı’dır Aslında Ofsaytın Türkçesi
Yaşantımız, çizgileri silik, tribünleri suskun sessiz bir maç aslında. * Tam gole giderken bir çizgi, bir anlık duruş, Bir kol kalkar göğe— ardından bir düdük çalar. Ve o ses gelir: “Bir adım erken… Bir söz fazla… Bir hamle eksik… Ofsayt.” * Gidemezsin. İçinde kalır. * Aslında “yandı”dır ofsaytın Türkçesi. Çocukluğumuzda oyunda “yandın” dediler mi kenara çıkardık. * Büyürsün. Şimdi de çıkarıyor yine kenara yaşam… Aynı sesle yine: “Ofsayt!” * Kenarda beklersin. İçindeki istek alev gibi. İnat gibi. Israr gibi. Öfke gibi yine kıvıl kıvıl yanar: “Bir daha oyuna girsem…” * Belki bu kez… belki bu kez gol olurum. * Golün sadece bir sayı değil, içindeki tüm “belki”lerin, yıllardır içinde tuttuğun düşlerin kısacık bir anda varoluşu olduğunu unutmadan. * Girersin yeniden oyuna. Daha sert koşarsın. Daha keskin bakarsın. Daha doğru vurursun. Yine o ses ünler: “Ofsayt!” * Sorarsın umarsızca: “Yine mi gol değil… yine mi ofsayt?” O an bu oyunda çizgiyi senin geçmediğini; yaşamın seni saha kenarında bıraktığını anlarsın. * Gece olduğunda kendi kendine fısıldarsın: “Bir kez… sadece bir kez gol olsaydım… ama belki yarın olur.” * Ertesi gün, parkın kıyısında buldular ölüsünü. Yüzünde o tanıdık, ince gülümseme— yıllardır sakladığı o kırık “belki”nin telaşsız kabullenişi gibi; kimseye göstermediği, kendine bile unutturduğu bir huzur kırıntısı. * En başından beri kimsenin izlemediği, kimsenin bilmediği siyah-beyaz, sessiz bir filmdi her şey.
Tanju Bağırgan